آلبوم تصاویر
شهید “ارسلان اوجانی” در وصیت به خانواده و برادران دینی خود چنین نوشته است: از همه می خواهم که برای من اشک نریزند، در عوض راهم را ادامه دهند و نگذارند که سلاح های من و دیگر برادرانم بر زمین بماند. من این راه را در کمال آزدی و با شور و علاقه فراوان، با چشم باز انتخاب کردم.
نویسنده :
مهدی
به گزارش
نوید شاهد تهران بزرگ
؛
ارسلان اوجانی
، بیست
و پنجم دی 1337 ، در شهرستان تنکابن چشم به جهان گشود. پدرش روح الله، بازنشسته
بود و مادرش طاهره نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. راننده بود. به
عنوان بسیجی فعالیت می کرد. بیست و دوم آبان 1359 ، در بهشهر بر اثر اصابت ترکش
به سر، شهید شد. مزار او در بهشت زهرای شهرستان تهران واقع است.
نسخه تایپی وصیت نامه
منبع: مرکز اسناد بنیاد شهید و امور ایثارگران تهران بزرگ

بسم الله الرحمن الرحیم
سپاس خدایی که به ما جان
داد تا در راه او فدا کنیم. روزی که به سوی جبهه جنگ اعزام شدم، برای نخستین بار
در طول 22 سال زندگی، احساس کردم که به سوی
هدفی مقدس یعنی جهاد در راه خدا و شهادت می روم . احساس غرور به من دست داد . به
راهی که راهنمایان آن حسین و یارانش در کربلا بودند و اکنون خمینی و امت مسلمان
ایران ادامه دهندگان آن راهند، در کربلایی به وسعت ایران برای ایجاد کربلایی به
وسعت جهان.
از تمام دوستان و آشنایان
به خصوص پدر و مادر و خواهر و برادرانم می خواهم که برای من اشک نریزند، در عوض
راهم را ادامه دهند و نگذارند که سلاح های من و دیگر برادرانم بر زمین بماند. من
این راه را در کمال آزدی و با شور و علاقه فراوان، با چشم باز انتخاب کردم. در این
دنیا چیزی ندارم که به جای بگذارم، فقط مقداری بدهکاری به محمد و عبدالله دارم که
آن را بپردازید.
پدر جان، تو باید مشوق من
و برادرانم باشی. مادر تو نیز از فاطمه شهید پروری را بیاموز . من نزد شما پدر و
مادر امانتی از سوی خدا بودم؛ اکنون نیز به سوی او باز می گردم . خواهرم ناراحت
نباش، تو نیز الگویی همچون زینب داری. برادرانم نیز که خود به وظیفه شان آگاهند؛ به
هرحال نمی خواهم مقاله نویسی کنم.
فقط در پایان این سخن معلم
شهید، دکتر شریعتی، را برای همه تان یادآوری می کنم :
آنانکه رفتند کاری حسینی
کردند آنان که ماندند باید کاری زینبی بکنند ، وگرنه یزیدیند.
برای من از خدا طلب مغفرت
و آمرزش کنید .
خدانگهدار همه شما
امضاء : ارسلان
اوجانی
منبع: مرکز اسناد بنیاد شهید و امور ایثارگران تهران بزرگ

بسم الله الرحمن الرحیم
سپاس خدائی که بما جان داد تا در راه او فدا کنیم . روزی که بسوی جبهه جنگ اعزام شدم برای نخستین بار در طول 22 سال زندگی احساس کردم که بسوی هدفی مقدس یعنی جهاد در راه خدا و شهادت می‌روم . احساس غرور به من دست داد . به راهی که راهنمایان آن حسین و یارانش در کربلا بودند و اکنون خمینی و امت مسلمان ایران ادامه دهندگان آن راهند در کربلایی به وسعت ایران برای ایجاد کربلایی به وسعت جهان از تمام دوستان و آشنایان بخصوص پدر و مادر و خواهر و برادرانم می‌خواهم که برای من هیچگونه اشک نریزند در عوض به راهم ادامه دهند و نگذارند که سلاحهای من و دیگر برادرانم برزمین بماند من این راه را در کمال آزدی و با شور و علاقه فراوان با چشم باز انتخاب کردم در این دنیا چیزی ندارم که بجا بگذارم فقط مقداری بدهکاری به محمد و عبدالله دارم که آن را بپردازید . پدر جان تو باید مشوق من و برادرانم باشی مادر تو نیز از فاطمه شهید پروری را بیاموز . من نزد شما پدر و مادر امانتی از سوی خدا بودم اکنون نیز به سوی او بازمی‌گردم . خواهرم ناراحت نباش تو نیز الگویی همچون زینب داری . برادرانم نیز که خود به وظیفه‌شان آگاهند بهرحال نمی‌خواهم مقاله نویسی کنم فقط در پایان این سخن معلم شهید دکتر شریعتی را برای همه‌تان یادآوری می‌کنم :
آنانکه رفتند کاری حسینی کردند آنان که ماندند باید کاری زینبی بکنند ، وگرنه یزیدیند .
برای من از خدا طلب مغفرت و آمرزش کنید .
خدانگهدار همه شما
امضاء : ارسلان اوجانی
منبع: مرکزاسنادبنیادشهیدوامورایثارگران تهران بزگ