وصیتنامه شهید حسینعلی صادقی بنجار آمده
شهید حسینعلی صادقی بنجار در پانزدهم مهر ماه ۱۳۴۷ در روستای بنجار شهرستان زابل دیده به جهان گشود.
به گزارش نوید شاهد سیستان و بلوچستان، شهید حسینعلی صادقی بنجار در پانزدهم مهر ماه ۱۳۴۷ در روستای بنجار شهرستان زابل دیده به جهان گشود.
پدرش عباس نام داشت و مادرش لیلا بود. وی تحصیلاتش را مقطع متوسطه ادامه داد و سپس در بیست و دوم بهمن ۱۳۶۴ در اروند رود به شهادت رسید.
در سالگرد تولد این شهید گرامی وصیت نامه اش را مرور می کنیم:
ﺑﺴﻢ اﷲ اﻟﺮﺣﻤﻦ اﻟﺮﺣﯿﻢ
ﺑﺴﻢ رب اﻟﺸﻬﺪاء و اﻟﺼﺪﯾﻘﯿﻦ
«وﻟَﺎ ﺗَﺤﺴﺒﻦﱠ اﻟﱠﺬﯾﻦَ ﻗُﺘﻠُﻮا ﻓﯽ ﺳﺒِﯿﻞِ اﻟﻠﱠﻪ أَﻣﻮاﺗًﺎ ﺑﻞْ أَﺣﯿﺎء ﻋﻨْﺪ رﺑﻬِﻢ ﯾﺮْزﻗُﻮنَ»
«آﻧﺎن ﮐﻪ در راه ﺧﺪا ﮐﺸﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﻣﺮده ﻣﭙﻨﺪارﯾﺪ ﺑﻠﮑﻪ زﻧﺪه اﻧﺪ و در ﻧﺰد ﭘﺮوردﮔﺎر ﻋﺰﯾﺰﺷﺎن روزی ﻣﯽ ﺧﻮرﻧﺪ»،در اﺑﺘﺪا ﺳﻼم و درود ﻓﺮاوان ﺑﻪ اﻣﺎم زﻣﺎن (ﻋﺞ) و ﻧﺎﯾﺐ ﺑﺮﺣﻘﺶ اﻣﺎم ﺧﻤﯿﻨﯽ و ﺷﻬﯿﺪان اﻧﻘﻼب اﺳﻼﻣﯽ اﯾﺮان.
اﻣﯿﺪوارم ﮐﻪ در ﻫﻨﮕﺎم ﻣﺮﮔﻢ ﻫﯿﭻ ﻋﺰاداری ﻧﮑﻨﯿﺪ و ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻫﺮوﻗﺖ ﺑﺮ ﻣﺰارم ﻣﯽ آﯾﯿﺪ، ﺑﺎ ﻟﺐ ﺧﻨﺪان ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ، ﺗﺎ ﻫﯿﭻ ﮔﺎه دﺷﻤﻨﺎن ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ از دﺳﺖ دادن ﯾﮏ ﻋﺰﯾﺰ اﻧﺪوﻫﮕﯿﻦ ﻫﺴﺘﯿﺪ .
ﭼﻮن ﻣﻦ ﺧﻮدم اﯾﻦ راه را آﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﺑﺮای رﺿﺎی ﷲ و ﺣﻔﻆ اﺳﻼم و اﻧﻘﻼب اﺳﻼﻣﯽ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮدم و ﺑﻪ ﻧﺪای رﻫﺒﺮ ﻋﺰﯾﺰم ﻟﺒﯿﮏ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻧﺪا ﻫﻤﺎن ﻧﺪای «ﻫﻞ ﻣﻦ ﻧﺎﺻﺮ» ﺣﺴﯿﻦ (ع) ﺑﻮد ﮐﻪ در روز ﻋﺎﺷﻮرا ﺳﺮداد .
و اﻣﺎم ﺳﺠﺎد (ع) ﺑﻪ زﯾﻨﺐ (س) ﻓﺮﻣﻮد: «در ﯾﮏ دﺳﺖ ﻣﻦ ﻋﺼﺎﯾﻢ را ﻗﺮار دﻫﯿﺪ و در ﯾﮏ دﺳﺘﻢ ﺷﻤﺸﯿﺮ، ﺗﺎ ﺑﺮ ﻋﺼﺎ ﺗﮑﯿﻪ ﮐﻨﻢ و ﺑﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮ از دﯾﻦ ﺧﺪا ﺣﻤﺎﯾﺖ ﮐﻨﻢ » و ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺗﺸﺨﯿﺺ وﻇﯿﻔﻪ ، ﺑﻪ ﻧﺪای ﺣﻖ ﻟﺒﯿﮏ ﮔﻔﺘﻪ و ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ راﻫﯿﺎن ﮐﺮﺑﻼ و ﺣﺮم ﺣﺴﯿﻦ (ع) راﻫﯽ ﺟﺒﻬﻪ ﺷﺪم ، ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻢ در ﮐﻨﺎر ﺳﺎﯾﺮ ﻋﺰﯾﺰان راه ﮐﺮﺑﻼی ﻣﻌﻠّﯽ را ﺑﮕﺸﺎﯾﯿﻢ و ﺑﺘﻮاﻧﯿﻢ ﺣﺮم ﺣﺴﯿﻦ (ع) را زﯾﺎرت ﮐﻨﯿﻢ.
ﺷﻤﺎ را وﺻﯿﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﯾﺎد ﺣﺴﯿﻦ (ع) و ﺑﻪ ﯾﺎد ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎﺷﯿﺪ و ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ از ﻋﻤﺮﺗﺎن را در راه ﻏﯿﺮ ﷲ ﺑﻪ ﺑﯿﻬﻮدﮔﯽ ﺗﻠﻒ ﻧﮑﻨﯿﺪ . زﯾﺮا اﯾﻦ دﻧﯿﺎی ﻓﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﮔﺬرد و ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ اﻣﺎم ﻋﻠﯽ (ع) ﻣﯽ ﻓﺮﻣﺎﯾﻨﺪ: «اﻣﺮوز روز ﻋﻤﻞ اﺳﺖ و ﺣﺴﺎﺑﯽ در ﮐﺎر ﻧﯿﺴﺖ ﻓﺮدا روز ﺣﺴﺎب اﺳﺖ و ﻋﻤﻠﯽ در ﮐﺎر ﻧﯿﺴﺖ» ﺗﺎ روز ﮐﻪ ﻣﺎ در اﯾﻦ دﻧﯿﺎ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﻌﯽﮐﻨﯿﻢ ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎن ﺧﻮش رﻓﺘﺎری ﮐﻨﯿﻢ و ﺳﻌﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﮐﺴﯽ را ﻧﺮﻧﺠﺎﻧﯿﻢ .
و ﻣﻦ ﺑﻪ ﺑﺮادراﻧﻢ وﺻﯿﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﻫﯿﭻ ﮔﺎه از ﯾﺎد ﺧﺪا ﻏﺎﻓﻞ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ و ﻗﺮآن را ﻓﺮا ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ و ﻫﺮ وﻗﺖ ﺑﺮ ﻣﺰارم ﻣﯽ آﯾﻨﺪ، اﺑﺘﺪا ﻗﺮآن ﺑﺨﻮاﻧﻨﺪ و ﺑﻌﺪ ذﮐﺮ ﻓﺎﺗﺤﻪ، زﯾﺮا ﻗﺮآن ﮐﻼم ﺧﺪاﺳﺖ و ﺑﻪ اﻧﺴﺎن ﻗﻮت ﻣﯽ دﻫﺪ، ﺗﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺻﺎﺑﺮ ﺑﺎﺷﺪ .
و ﺑﻪ ﻣﺎدرم وﺻﯿﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ زﯾﻨﺐ وار درﻣﻘﺎﺑﻞ ﺳﺨﺘﯽ ﻫﺎ اﺳﺘﻘﺎﻣﺖﮐﻨﺪ و ﺑﻼﻫﺎ را ﺑﺮای رﺿﺎی ﺧﺪا ﺑﺎ ﺟﺎن و دل ﺑﺨﺮد .
ﻣﻦ اﻣﯿﺪوارم ﮐﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ از ﺣﻖ ﺧﻮد ﺑﺮ ﻣﻦ ﺑﮕﺬرد. ﭼﻮن ﻋﻤﺮ ﻣﻦ در اﯾﻦ دﻧﯿﺎ ﺑﻪ ﻧﺎﺑﻮدی ﮔﺬﺷﺖ. اﮔﺮ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﯿﺪ ﻧﻤﺎزﻫﺎ و روزه ﻫﺎی ﻗﻀﺎﯾﻢ را اﺟﺎﺑﺖ ﮐﻨﯿﺪ . ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻦ ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ [ﮐﻪ ] زﻧﺪه ﺑﻮدم، ﺟﺰ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﺰاﺣﻢ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﻢ ﮐﺎر دﯾﮕﺮی ﻧﮑﺮدم و ﻣﻦ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ زﺣﻤﺎت ﺷﻤﺎ را ﺟﺒﺮان ﮐﻨﻢ.
ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺟﻨﺎزه ﻣﻦ ﺗﺸﯿﯿﻊ ﺷﺪ، ﻣﺮا در ﮔﻠﺴﺘﺎن ﺷﻬﺪا ی روﺳﺘﺎﯾﻢ دﻓﻦ ﮐﻨﯿﺪ، ﭼﻮن ﻣﺤﻞ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ وﻓﺎدار اﺳﺖ، ﺑﺮای ﺑﻘﺎی ﻗﺒﺮ ﻣﻦ. و ﻣﻦ ﻣﯽﺧﻮاﻫﻢ اﯾﻦ ﺷﻌﺮ را ﺑﺮ ﺳﻨﮓ ﻣﺰارم ﺑﻨﻮﯾﺴﯿﺪ:
ﻣﺮگ ﺑﺎ ﻋﺰت اﮔﺮ ﺧﻮﻧﯿﻦ اﺳﺖ ﺑﻬﺘﺮ از زﻧﺪﮔﯽ ﻧﻨﮕﯿﻦ اﺳﺖ
ﻫﺮ وﻗﺖ ﺑﺮ ﻣﺰارم ﻣﯽ آﯾﯿﺪ، ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺮای ﻣﻦ از ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻨّﺎن ﻃﻠﺐ اﺳﺘﻐﻔﺎر ﮐﻨﯿﺪ، ﺗﺎ ﻣﻦ را ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻮرد ﻋﻔﻮ ﻗﺮار دﻫﺪ. ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ.