وصیت‌نامه شهید سید محمد تقی سبحانی

؛
بسمه تعالی
من وصیت نامه خود را زمانی شروع به نوشتن کردم که دیگر دنیا برایم تاریک شد دیگر حس می کنم ماندن پوچ است. باید رفت به جایی که صفا و محبت باشد رفت به جایی که آدمهای آن رنگارنگ نباشد. بشنو دردم درد مردم است درد اجتماع درد مردان راه خدا و مردان حقیقت جو و حقیقت گواست مادرم درد مرا کسی لمس می کند که خودش دردمند و درد کشیده باشد.
اما مادر مرا ببخش که نتوانستم همچون دیگر فرزندان در کنارت باشم و حق پسری را در راهت کرده باشم. ولی خدا می داند تقصیر ما نیست این خواست خواست خداست که سرنوشت ما به این طریق خاتمه یابد. ای برادر هنوز دشمن اصلی ما در کمین همه ماها است هنوز افرد گرگ در لباس میش در کمین اند تا ضربه به این انقلاب بزنند هوشیار باشد. محتاطانه عمل کنید.
برادر ما با کوله باری از رنج از دیار شما رفتیم، اما شما برادر حزب اللهی برای این کوله بار نصیب هر کسی نمی شود کوله بار با سختی و درد بدست آمده برادر هجرت زمانی شد که دیگر درد بار شما افراد از خدا بی خبرایمان را زندانی کردن
ایثار را ربودن تقوا را سر بریدن صداقت را از بین بردن.
آری برادر تمام رنجها، مصیبت ها، غم ها همه و همه برای این بود. برادرها رفتن و ما ماندیم با غباری از غم ما رفتیم اما تو برادر در همین سنگر در راه خدا و با توکل مبارزه کن و بگو که برای این مبارزه می کنم تا این واژه را زنده کنم.
والسلام