وصیتنامه شهید عباس صیادی آمده
شهید عباس صیادی در یکم آبان ماه 1345 در شهرستان زابل دیده به جهان گشود. وی تخصیلاتش را تا دوم راهنمایی ادامه داد و سپس وارد سپاه شد و سرانجام در چهارم دی ماه 1365 در خرمشهر بر اثر اصابت ترکش گلوله به فیض شهادت نائل آمد.
به گزارش نوید شاهد سیستان و بلوچستان، شهید عباس صیادی در یکم آبان ماه 1345 در شهرستان زابل دیده به جهان گشود
پدرش محمد نام داشت و نام مادرش رقیه بود. وی تخصیلاتش را تا دوم راهنمایی ادامه داد و سپس وارد سپاه شد و نهایتا در چهارم دی ماه 1365 در خرمشهر بر اثر اصابت ترکش گلوله به فیض شهادت نائل آمد.
در وصیت نامه این شهید بزرگوار می خوانیم:
ﺑﺴﻢ ﷲ اﻟﺮﺣﻤﻦ اﻟﺮﺣﯿﻢ
ﭼﻮن ﺧﺪا ﻓﺮﻣﻮد : «ﺑﺎﻻی ﻫﺮ ﺧﻮﺑﯽ ﺧﻮﺑﯽ اﺳﺖ ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ در راه ﺧﺪا ﺷﻬﯿﺪ ﺷﻮدآن ﻣﻮﻗﻊ ﺑﺎﻻﺗﺮ از ﺷﻬﺎدت ﺧﻮﺑﯽ ﻧﯿﺴﺖ»
ﺑﻪ ﻧﺎ م آنﮐﻪ ﺟﺎن را ﻓﮑﺮت آﻣﻮﺧﺖ ﭼﺮاغ دل را ﺑﻪ ﻧﻮر ﺣﻖ ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺖ
اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر اﺳﺖ وﺻﯿﺖ ﻧﺎﻣﻪ ام را در ﺗﺎرﯾﺦ 65/9/15 ﻣﯽ
ﻧﻮﯾﺴﻢ.
ﭘﺮوردﮔﺎرا در اﯾﻦ ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ در ﺟﺒﻬﻪ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺮده ام، ﺷﺎﯾﺴﺘﮕﯽ ﺷﻬﺎدت در
راﻫﺖ را ﻧﺪاﺷﺘﻪ ام و در اﯾﻦ ﻣﺪت ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ دوﺳﺘﺎﻧﻢ در ﮐﻨﺎرم ﺑﻪ ﺷﻬﺎدت رﺳﯿﺪه
اﻧﺪ.
ﭘﺮوردﮔﺎرا: ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻤﮏ ﮐﻦ ﺗﺎ ﺷﺎﯾﺴﺘﮕﯽ ﺷﻬﺎدت در راﻫﺖ را ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ و ﺑﺎز
ﺑﺎ ﺧﺠﺎﻟﺖ از رزﻣﻨﺪﮔﯽ وﺻﯿﺖ ﻧﺎﻣﻪ ام را ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﻢ.
ﺳﻼم ﺑﺮ ﺷﻬﺪای اﻧﻘﻼب
اﺳﻼﻣﯽ ﺑﻪ ﺧﺼﻮص ﺷﻬﺪای ﺟﻨﮓ ﺗﺤﻤﯿﻠﯽ و ﺧﺎﻧﻮادة ﺷﻬﺪا و اﻣﺖ ﺷﻬﯿﺪﭘﺮور اﯾﺮان.
ﭘﺮوردﮔﺎر ﻣﺮا ﺑﺒﺨﺶ، روزی ﻧﺎدان ﺑﻮده ام. اﻣﯿﺪوارم ﮐﻪ ﺧﺪا ﻣﺮا ﺑﺒﺨﺸﺪ. ﭘﺪرم و
ﻣﺎدرم [ﻣﺮا] ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ اﮔﺮ ﻧﺎراﺣﺘﯽ از ﻃﺮف ﻣﻦ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ رﺳﯿﺪه .
ﺧﻮاﻫﺮ و ﺑﺮادرم:
ﭘﯿﺎم ﻣﻦ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺑﺮادر ﮐﻮﭼﮑﺘﺎن اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺪر اﻣﺎم ﻋﺰﯾﺰﻣﺎن را ﺑﺪاﻧﯿﺪ و
ﮔﻮش ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎن آن ﺑﺰرﮔﻮار ﺑﺎﺷﯿﺪ. در راه راﺳﺖ ﻗﺪم ﺑﺮدارﯾﺪ.
اﻣﺎ ﭘﺪر و ﻣﺎدر
ﺑﺮادر و ﺧﻮاﻫﺮ ﻫﻤﯿﺸﻪ در راه ﺧﺪا ﻗﺪم ﺑﺮدارﯾﺪ و ﺧﺪا راﺷﮑﺮ ﮐﻨﯿﺪ ﺑﻪ
ﺧﺎﻃﺮ ﻧﻌﻤﺖ ﻫﺎﯾﺶ و ﺳﻌﺎدﺗﯽ را [ﮐﻪ ﻧﺼﯿﺐ ] ﻣﻦ ﺷﺪ ، ﻧﻌﻤﺘﯽ از ﻃﺮف ﺧﺪا ﺑﺪاﻧﯿﺪ و
ﺧﺪا را ﺷﮑﺮ و ﻣﺮا ﺣﻼل ﮐﻨﯿﺪ .
[ﭘﺪر] ﺟﺎن ﺑﻪ ﻓﺮزﻧﺪت اﻓﺘﺨﺎر ﮐﻦ ﮐﻪ در راه
اﺳﻼم ﺑﻪ ﺷﻬﺎدت رﺳﯿﺪه . از ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻢ ﻣﺮا ﺣﻼل ﮐﻨﯿﺪ. ﺧﻮاﻫﺮم از ﺗﻮ
ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻢ ﮐﻪ ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺖ را در راه اﺳﻼم ﺗﺮﺑﯿﺖ [ﮐﻨﯽ] و ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﯿﺎﻣﻮزی
درس ﺻﺒﺮ و اﺳﺘﻘﺎﻣﺖ و اﯾﺴﺘﺎدﮔﯽ را و از ﭘﺪر و ﻣﺎدر و ﺧﻮاﻫﺮم و ﺑﺮادرم ﻣﯽ
ﺧﻮاﻫﻢ ﮐﻪ در ﻣﺠﻠﺲ ﺧﺘﻢ ﻣﻦ ﮔﺮﯾﻪ و زاری ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﺧﯿﻠﯽ آرام ﺑﺎﺷﯿﺪ و [ﻫﻤﯿﺸﻪ]
ﺧﺪا را ﯾﺎد ﮐﻨﯿﺪ و ﻧﮕﺬارﯾﺪ دﺷﻤﻨﺎن اﺳﻼم ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﻮﻧﺪ و در ﭘﺎﯾﺎن از
ﻫﻤﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻢ ﻣﺮا ﺣﻼل ﮐﺮده و ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ. اﮔﺮ از ﻃﺮف ﻣﻦ ﺑﺪی دﯾﺪه اﻧﺪ از
ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺧﻮﯾﺸﺎن و ﻋﺰﯾﺰان ﻋﻤﻮﻫﺎ، داﯾﯽ، ﻋﻤﻪ ﮔﺮاﻣﯿﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﺮا ﺑﺒﺨﺸﻨﺪ و
ﺣﻼﻟﻢ ﮐﻨﯿﺪ .
و از ﮐﻠﯿﻪ ﺑﺮادران ﺗﯿﭗ ﻗﻬﺮﻣﺎن اﻟﻤﻬﺪی ﮐﻪ در اﯾﻦ ﻣﺪت ﮐﻪ ﺑﻪ
ﻋﻨﻮان ﺧﺪﻣﺖ ﮔﺰار در ﺧﺪﻣﺘﺸﺎن ﺑﻮده ام، ﺑﻪ ﺧﺼﻮص ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻣﺤﺘﺮم ﺧﻮدم،
ﺗﻘﺎﺿﺎ دارم ﻣﺮا ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ و ﺣﻼﻟﻢ ﮐﻨﯿﺪ.ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ ﺷﻤﺎ.
ﻋﺒﺎس ﺻﯿﺎدی
از ﻟﺸﮑﺮ 27 ﻣﺤﻤﺪرﺳﻮل ﷲ
ﮐﺮﺑﻼی 5