وصیتنامه شهید عبدالعلی قاسمی
بسم الله الرحمن الرحیم
ان کان دین محمد لم یستقم الا بقتلی فیا سیوف خذینی
.
اگر دین محمد جز با کشتن ما پایدار نمی ماند پس بیائید ای تیرها ، گلوله
ها، خنجرها
این سربازان حسین را در بر بگیرید.
راهم را از حسین (ع) آموخته ام که فرمودند: هیهات من الذله
.
امروز که در این عصر ما
پس از
گذشت هزار سال و اندی که قیام حسین (ع) می گذرد صدای هل من ناصر ینصرنی
حسین از گلوی فرزند خلفش روح الله الخمینی بلند
است مرا بر این داشت که به این ندای ملکوتی لبیک گفته و راه سعادت
خود انتخاب نموده و عازم جبهه ها شدم تا بتوانم
دین خود را به اسلام عزیز و رهبرم ادا نمایم. نه به اجبار زور بلکه بدون اکراه و با
چشم باز این راه را انتخاب نموده ام راهی را که تمام عزیزان و شهدای ما رفتند
.
از پدر و مادرم پوزش می طلبم و امید عفو دارم چون من نتوانسته ام حق پدر
و مادرم را ادا کنم و فرزند خوبی باشم. از پدرم استدعا دارم اگر من شهید شدم از فرزندانم
خوب مواظبت کنی و بچه هایم را تربیت اسلامی نمایی و نگذارید احساس کنند که پدر ندارند.
جنازه ام را هر جا که پدرم گفت ببرید
.
(( لا حول و لا قوة الا بالله العلی العظیم))
منبع: بنیادشهید و امور ایثارگران استان بوشهر