وصیتنامه شهید عنایت‌الله کاووسی
بسم رب الشهداء
وصیتنامه شهید عنایت‌الله کاووسی
نمی‌دانم آیا لیاقتش را دارم یا نه ؟ حتما که نه بنابراین شرم دارم از اینکه خود را سرباز اسلام فرض کنم.به هر جهت من در این راه پا نهاده و خود را بخدا سپرده‌ام که به بهترین نحو در سبیل خودش و مستضعفین هدایتم کند و برای خودش بخواهد و بسازد و ببار آورد.
باری برای مادر و برادران و خواهرم، فرزند و برادر خوبی نبودم همیشه از برخورد و آزار خودم شرم دارم و امیدوارم مرا ببخشید و هیچ ناراحتی نداشته باشید.
بهترین گلهای مادران و پدران این سرزمین را خداوند انتخاب میکند و می‌برد .ولی به امید خدا می‌رویم و من میدانم که سعادت این رحمت را ندارم.
هر چه دارم به جنگزدگان بدهید،هر چه که هست.برای من اشک نریزید البته این خواسته غیرعادی است چون به هرحال خلاء عاطفی ناراحت‌کننده است ولی می‌توان این خلاء را با یاد خدا سرشار کرد.اشک را برای امام حسین (ع) و شهدای صدر اسلام و ائمه‌اطهار بریزید.
وقتی که به مردم (دیگر) فکر کنید و آنها را در نظر بگیرید هیچوقت به یاد من نمی‌افتید.
به خدا دوست میدارم که بستر آسایشم را بر خارهای جانگداز بیابان بگذارند و همه شب بر بالین ناهموار بیدار بمانم. راضیم تا با زنجیر آهنین و سخت مرا ببندند و در همان کوه و دشت به سنگ و خار بکشانند .ولی هرگز رضا نیستم که دشمن یک وجب از خاکم را تصاحب کند.آری گلگون‌کفنان ،یعنی آنهائی که در راه دین و عدالت به خون گلوی خود آغشته‌اند در این جهان جز نام و افتخار نخواهند داشت و در آن جهان جز فردوس برین ،خانه نخواهند داشت.
عنایت‌الله کاووسی_x001D__x0004_
منبع: مرکزاسنادبنیادشهیدوامورایثارگران تهران بزرگ