وصیتنامه شهید غلامرضا صوفی آمده
شهید غلامرضا صوفی در دوم خرداد ماه 1333 در شهرستان زابل دیده به جهان گشود. پدرش حاجی و مادرش مه جان نام داشت. وی دانشجوی دوره کارشناسی در رشته زمین شناسی و معلم بود.
به گزارش نوید شاهد سیستان و بلوچستان، شهید غلامرضا صوفی در دوم خرداد ماه 1333 در شهرستان زابل دیده به جهان گشود. پدرش حاجی و مادرش مه جان نام داشت. وی دانشجوی دوره کارشناسی در رشته زمین شناسی و معلم بود.
از سوی بسیج به جبهه رفت و سپس در نهم آذر ماه 1365 در شلمچه بر اثر اصابت ترکش خمپاره به شهادت رسید.
در وصیت نامه این شهید والامقام می خوانیم:
ﺴﻢ ﷲ اﻟﺮﺣﻤﻦ اﻟﺮﺣﯿﻢ
«إِﻧﱠﺎ ﻟﻠﱠﻪ وإِﻧﱠﺎ إِﻟَﯿﻪ راﺟِﻌﻮنَ»
«اﻧْﻔﺮُوا ﺧﻔَﺎﻓًﺎ
وﺛﻘَﺎﻟًﺎ وﺟﺎﻫﺪوا ﺑِﺄَﻣﻮاﻟﮑُﻢ وأَﻧْﻔُﺴﮑُﻢ ﻓﯽ ﺳﺒِﯿﻞِ اﻟﻠﱠﻪ ذَ ﻟﮑُﻢ ﺧَﯿﺮٌ
ﻟَﮑُﻢ إِنْ ﮐُﻨْﺘُﻢ ﺗَﻌﻠَﻤﻮنَ». (ﺗﻮﺑﻪ- 41).
«ﺑﺮای ﺟﻨﮓ ﺑﺎ دﺷﻤﻦ ﺳﺒﮏ
ﺑﺎر و ﻣﺠﻬﺰ ﺑﯿﺮون ﺷﻮﯾﺪ و ﺑﻪ اﻣﻮال و ﺟﺎن ﻫﺎی ﺧﻮﯾﺶ در راه ﺗﺮوﯾﺞ دﯾﻦ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺟﻬﺎد
ﻧﻤﺎﯾﯿﺪ اﯾﻦ ﺑﺮای ﺷﻤﺎ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ اﮔﺮ ﺷﻤﺎ اﺟﺮ آن را ﺑﺪاﻧﯿﺪ».
ﺑﺴﻢﷲ اﻟﺮﺣﻤﻦ اﻟﺮﺣﯿﻢ
ﺑﺮادران ﻋﺰﯾﺰ دوﺳﺘﺎن
اﮔﺮ ﭼﻪ دﻧﯿﺎ زﯾﺒﺎﺳﺖ و دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﯽ و اﻧﺴﺎن را ﻣﺠﺬوب ﺧﻮد ﻣﯽ ﮐﻨﺪ، اﻣﺎ آن دﻧﯿﺎ
ﮐﻪ اﻧﺴﺎن ﭘﺎداش اﻟﻬﯽ را ﻣﯽ ﮔﯿﺮد، ﺧﯿﻠﯽ از اﯾﻦ دﻧﯿﺎ زﯾﺒﺎﺗﺮ اﺳﺖ و ﻣﻦ آﺧﺮت را
ﺗﺮﺟﯿﺢ دادم .
اﻣﯿﺪوارم ﺷﻤﺎ ﻧﯿﺰ در اﻧﺘﺨﺎب ﺧﻮد ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﺷﯿﺪ. اﻣﺮوز ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ اﷲ در
ﺟﺎﻣﻌﻪ اﺳﻼﻣﯽ ﻣﺎ ﺑﺎ اﺳﺘﻘﺎﻣﺖ و ﭘﺸﺘﮑﺎر ﻣﺮدان ﻣﺘﻘﯽ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ اﻣﺎﻣﺖ و وﻻﯾﺖ روح ﷲ در
اﯾﺮان، اﯾﻦ ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﻋﺎﺷﻘﺎن، ﺗﺤﻘﻖ ﯾﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ، وﻟﯽ ﺟﻨﺎﯾﺘﮑﺎران و اﺑﺮﻗﺪرت ﻫﺎی ﻏﺮب
و ﺷﺮق زﺑﻮن [ﮐﻪ] ورﺷﮑﺴﺘﮕﯽ ﺧﻮد را ﺣﺘﻤﯽ ﻣﯽ داﻧﻨﺪ و اﺳﻼم ﺑﺮای اﯾﺸﺎن ﺧﻄﺮ ﺟﺪی اﺳﺖ
و ﻟﺒﻪ ﻣﻮج ﺳﻬﻤﮕﯿﻦ اﻗﯿﺎﻧﻮس ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ اﻧﺪ، از اﯾﻦ ﻣﻮج ﺑﻪ آن ﻣﻮج ﻣﯽ ﭘﺮﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺎﻧﻊ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ اﺳﻼم ﮔﺮدﻧﺪ، ﺑﻪ ﮐﺸﻮرﻣﺎن ﻫﺠﻮم آورده و از آﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ رﯾﺸﻪ آﻧﻬﺎ
در رﯾﮓ اﺳﺖ، ﺑﺎ وزش اﻧﺪک و ﺑﺎد ﺳﺮﻧﮕﻮن ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ.
ﭘﺲ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﻣﺴﻠﺢ ﺷﻮﯾﺪ و
ﺑﺮﺧﯿﺰﯾﺪ زﯾﺮا ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎ ﺷﻤﺎﺳﺖ. در اﯾﻦ ﺟﺎ ﺷﻌﺮی ﯾﺎدم آﻣﺪ . اﻣﺎ ﻧﻤﯽ داﻧﻢ از ﮐﺪام
ﺷﺎﻋﺮ اﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل اﺟﺮ او ﺑﺎ ﺧﺪا. ﺑﺮای ﺷﻤﺎ ﻋﺰﯾﺰان ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﻢ:
ﭘﺲ ای ﺑﺮادران در ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﯿﺪ و ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
اﺳﻼﻣﯽ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎﺷﯿﺪ ﮐﻪ ﺣﯿﻠﻪ و ﻣﮑﺮ ﻣﻨﺎﻓﻘﯿﻦزﯾﺎد اﺳﺖ.
اﮔﺮ ﺟﻬﺪ ﮐﻨﯽ
و ﻋﺎزم راه ﺷﻮی
از ﺷﯿﺐ و ﻓﺮاز آن
آﮔﺎه ﺷﻮی
ﺑﺮ ﻗﻠﻪ ﻓﺘﺢ ﺑﻨﺸﯿﻨﯽ
ﺗﻮ اﮔﺮ
ﻓﺮﯾﺎدﮔﺮ «ﻧﺼﺮ
ﻣﻦ اﷲ» ﺷﻮی
****
ای ﺧﻠﻖ ﺑﻪ ﻫﻮش ﺑﺎش ﮐﻪ
ﺧﺎﻣﺖ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺎ وﺳﻮﺳﻪ رﺧﻨﻪ در
ﻣﺮاﻣﺖ ﻧﮑﻨﻨﺪ
اﯾﻦ ﻣﺪﻋﯿﺎن ﺧﻠﻖ ، ﻏﻼم ﺧﺼﻤﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﻫﺸﺪار، ﮐﻪ ﭼﻮن ﺧﻮﯾﺶ
ﻏﻼﻣﺖ ﻧﮑﻨﻨﺪ
[وﺻﯿﺖﻧﺎمه ای دﯾﮕﺮ]
ﺑسم ﷲ اﻟﺮﺣﻤﻦ اﻟﺮﺣﯿﻢ
ﭘﺪر ﺟﺎن ﺳﻼم – ﻣﺮا ﺑﺒﺨﺶ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺣﻖ ﻓﺮزﻧﺪی را آن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺴﺘﻪ ﭘﺪری ﭼﻮن ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ ادا ﻧﻤﺎﯾﻢ و ﺷﻤﺎ
ﻣﺎدر ﺟﺎن ﻫﻢ ﭼﻨﯿﻦ اﻣﯿﺪوارم در ﻣﻮﻗﻊ ﻋﺒﺎدت ﺑﺮاﯾﻢ ﻃﻠﺐ آﻣﺮزش ﻧﻤﺎﯾﯽ.
از اﯾﻦ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ ﮐﺴﺐ اﺟﺎزه ﻧﻤﺎﯾﻢ ﻋﺬر ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻢ. زﯾﺮا ﺗﺮﺳﯿﺪم ﮐﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﯿﺶ از ﺣﺪ ﺷﻤﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﺎﻧﻊ رﻓﺘﻨﻢ ﮔﺮدد و ﭼﻮن ﯾﮏ ﺷﺐ ﺧﻮاب دﯾﺪم ﮐﻪ در ﺣﺮم ﻣﻄﻬﺮ ﺳﺮور ﺷﻬﯿﺪان ﻫﺴﺘﻢ
و زﯾﺎرت ﻣﯽ ﻧﻤﺎﯾﻢ و ﺑﺮ ﻣﻈﻠﻮﻣﯿﺖ آن ﺑﺰرﮔﻮار ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدم، ﮐﻪ ﺑﯿﺪارم ﮐﺮدﻧﺪ، از آن
ﻣﻮﻗﻊ ﺑﺎرﻫﺎ ﻋﺎزم ﺟﺒﻬﻪ ﺷﺪم، وﻟﯽ ﻣﺴﺎﺋﻠﯽ ﭘﯿﺶ ﻣﯽ آﻣﺪ و ﺑﻪ آرزوﯾﻢ ﻧﻤﯽ رﺳﯿﺪم
ﺷﻮق ﻋﺠﯿﺒﯽ
در ﻣﻦ ﭘﯿﺪا ﺷﺪه، اﻣﯿﺪوارم ﺑﻪ ﻣﻌﺸﻮﻗﻢ ﻣﻮﻻ اﻣﺎم زﻣﺎن (ﻋﺠﻞ ﷲ ﺗﻌﺎﻟﯽ ﻓﺮﺟﻪ
اﻟﺸﺮﯾﻒ) ﺑﺮﺳﻢ و ﺑﻌﺪ ﺷﻬﯿﺪ ﮔﺮدم. زﯾﺮا آنﺟﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﻢ ﯾﻘﯿﻦ ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ ﺧﻮدش ﻣﺮا
ﺟﺰء رﻫﺮوان ﺧﻮد ﻣﯽ داﻧﺪ.
ﺑﻪ ﺗﻮ ای ﻫﻤﺴﺮم ﻫﻤﺎن ﻃﻮری ﮐﻪ وﻓﺎدارﯾﺖ را ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺛﺎﺑﺖ
ﻧﻤﻮدی ﺑﻪ اﺳﻼم ﻫﻢ ﺛﺎﺑﺖ ﻧﻤﺎ و ﻫﺮ وﻗﺖ از ﮐﺎرﻫﺎی ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﯾﺪ و ﮔﺮﻓﺘﺎریﻫﺎ زﯾﺎد
ﺷﺪ و درﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﻮﯾﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ، ﺑﻪ ﯾﺎد زﯾﻨﺐ (س) و ﮔﺮﻓﺘﺎری ﻫﺎ[ﯾﺶ] ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﻋﺎﺷﻮرا
ﺑﯿﻔﺖ و ﻓﻮراً ﻗﺮآن را ﺑﺎز ﮐﻦ و ﺳﻮره ای را ﺗﻼوت ﻧﻤﺎ و ﻃﻠﺐ آﻣﺮزش ﺑﺮاﯾﻢ ﺑﮑﻦ، و
ﻣﺎدری ﺧﻮب ﺑﺮای ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺖ ﺑﺎش و آﻧﻬﺎ را ﺗﺮﺑﯿﺖ اﺳﻼﻣﯽ ﻧﻤﺎ، ﺗﺎ ﺑﺎ ﻗﺮآن و اﺳﻼم آﺷﻨﺎ
ﺷﻮﻧﺪ .
ﺑﻪ اﻣﯿﺪ ﭘﯿﺮوزی اﺳﻼم و
ﺑﺮاﻓﺮاﺷﺘﻪ ﺷﺪن ﭘﺮﭼﻢ «ﻻ اﻟﻪ اﻟّﺎ ﷲ» ﺑﺮ ﺳﺮاﺳﺮ ﮔﯿﺘﯽ
ﭘﺪرﺟﺎن ﺳﻼم:
ﭘﺲ از ﺗﻘﺪﯾﻢ ﻋﺮض ﺳﻼم،
اﻣﯿﺪوارم ﮐﻪ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ و ﻣﻦ را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﮐﺎری ﮐﻪ ﮐﺮدم ﺳﺮزﻧﺶ ﻧﻨﻤﺎﯾﯿﺪ
.
زﯾﺮا اﮔﺮ ﻣﺴﺄﻟﻪ رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ را ﻗﺒﻼً ﺑﺎ ﺷﻤﺎ در ﻣﯿﺎن ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم،
ﻣﺤﺒﺖ ﭘﺪری ﻣﺎﻧﻊ رﻓﺘﻦ ﻣﻦ ﺷﻮد، وﻟﯽ ﺑﺮاﯾﺘﺎن اﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ را ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﻢ و ﺧﻮاﻫﺸﯽ ﮐﻪ از
ﺷﻤﺎ دارم، دﻟﺪاری دادن ﺑﻪ ﻣﺎدرم اﺳﺖ.
و ﻣﺜﻞ ﯾﻌﻘﻮب (ع) ﮐﻪ در ﻓﺮاق ﯾﻮﺳﻒ ﺻﺒﺮ
ﻧﻤﻮد، ﺷﻤﺎ ﻧﯿﺰ ﯾﻌﻘﻮب وار ﺻﺒﺮ ﻧﻤﺎﯾﯿﺪ. ﻣﮕﺮ ﻧﻪ اﯾﻦﮐﻪ آرزو دارﯾﺪ راه ﮐﺮﺑﻼ ﺑﺎز ﺷﻮد
و ﺑﺘﻮاﻧﯿﺪ ﻣﺮﻗﺪ ﻣﻄﻬﺮ ﺳﺮور آزادﮔﺎن ﺣﺴﯿﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﯽ(ع) را در آﻏﻮش ﺑﮑﺸﯿﺪ.
اﮔﺮ ﻣﻦ و
اﻣﺜﺎل ﻣﻦ ﻧﺮوﻧﺪ و اﯾﻦ ﺷﯿﻄﺎن را ﮐﻪ ﺑﺮ ﻋﺘﺒﺎت ﻣﺴﻠﻤﯿﻦ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ، ﻧﺎﺑﻮد ﻧﮕﺮداﻧﻨﺪ،
ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻋﻤﻞ را اﻧﺠﺎم دﻫﺪ؟ ﻣﮕﺮ ﻧﻪ اﯾﻦ ﮐﻪ اﻣﺎم ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ :«رﻓﺘﻦ ﺑﻪ
ﺟﺒﻬﻪ واﺟﺐ ﮐﻔﺎﯾﯽ اﺳﺖ». ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺎﻫﺎ ﺑﺮوﯾﻢ و زودﺗﺮ اﯾﻦ ﺟﻨﮓ ﺗﺤﻤﯿﻠﯽ را ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن
رﺳﺎﻧﺪه ﺗﺎ ﻣﺮدم ﻣﯿﻬﻦ اﺳﻼﻣﯽ و ﺳﺎﯾﺮ ﺑﻼد ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ آزاداﻧﻪ ﺑﻪ زﯾﺎرت آراﻣﮕﺎه
اﻣﺎﻣﺎن ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﺮوﻧﺪ .
ﻫﻢ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﻠﺖ ﺳﺘﻢﮐﺸﯿﺪه ﻋﺮاق را از زﯾﺮ ﺳﻠﻄﻪ اﺟﺎﻧﺐ
رﻫﺎﻧﯿﺪه و ﺣﮑﻮﻣﺖ اﺳﻼﻣﯽ در ﻋﺮاق ﺑﺮﭘﺎ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪ.
پدر ﺟﺎن، ﻣﻦ ﻣﯽ داﻧﻢ ﮐﻪ اﮔﺮ ﺧﻮدﺗﺎن
ﻣﺮﯾﺾ ﻧﻤﯽ بودﯾﺪ در اﯾﻦ راه ﭘﯿﺶ ﻗﺪم ﻣﯽ ﺷﺪﯾﺪ و ﺷﻤﺎ ﻋﺬر ﺷﺮﻋﯽ دارﯾﺪ . اﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ
ﻗﺪرت اﺳﻠﺤﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ را دارﻧﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮوﻧﺪ و ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺮاق ﺑﻠﮑﻪ ﮐﻌﺒﻪ و
ﻣﺴﺠﺪاﻻﻗﺼﯽ را از زﯾﺮ ﺳﻠﻄﻪ اﺟﺎﻧﺐ در ﺑﯿﺎورﻧﺪ، زﯾﺮا ﻧﻨﮓ اﺳﺖ ﺑﺮ ﻣﺴﻠﻤﯿﻦ ﮐﻪ آراﻣﮕﺎه ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ
و ﺳﺎﯾﺮ رﻫﺒﺮان ﺷﯿﻌﻪ در دﺳﺖ اﺟﺎﻧﺐ ﺑﺎﺷﺪ .
اﮐﻨﻮن اﻧﺘﻈﺎری ﮐﻪ از ﺷﻤﺎ دارم دﻟﺪاری
دادن ﺑﻪ ﻣﺎدرم و ﺑﭽﻪ ﻫﺎﯾﻢ و ﺧﻮاﻫﺮاﻧﻢ اﺳﺖ . ﻣﺒﺎدا ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ اﺣﺴﺎس ﮐﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﻧﯿﺴﺘﻢ .
ﺷﻬﺎدت ﻓﯿﻀﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﯿﺾ ﻧﺎﯾﻞ ﮔﺮدد . ﻓﻘﻂ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ
ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻋﻼﻗﻪ دارد و ﺟﺰء ﻧﯿﮑﺎن او ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﯽ دﻫﺪ –
ﭘﺪر ﺟﺎن [ﺑﻪ] ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﻣﺎﺷﺎءﷲ
روﺷﻦ ﻫﺴﺘﯿﺪ . اﻣﺎم ﺣﺴﯿﻦ (ع) در ﺻﺤﺮا [ی] ﮐﺮﺑﻼ ﻓﺮزﻧﺪان و ﻧﺰدﯾﮑﺎن ﺧﻮد را از دﺳﺖ
داد و ﻓﻘﻂ ﺷﮑﺮ ﺧﺪا ﻣﯽ ﻧﻤﻮد و آﺧﺮ اﻻﻣﺮ ﺧﻮدش ﻧﯿﺰ ﺷﻬﯿﺪ ﺷﺪ و درﺧﺖ اﺳﻼم را آﺑﯿﺎری
ﻧﻤﻮد و ﻣﺎ ﺑﻪ ﯾﺎد ﺻﺤﺮای ﮐﺮﺑﻼ ﻣﺤﺮم ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺳﺮ و ﺳﯿﻨﻪ ﻣﯽ زﻧﯿﻢ و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﯿﻢ:
«ای ﮐﺎش ﻣﺎ در آن زﻣﺎن ﻣﯽ ﺑﻮدﯾﻢ ﺗﺎ در رﮐﺎب ﺳﺮور ﺷﻬﯿﺪان ﺟﺎن ﻣﯽ ﺳﭙﺮدﯾﻢ» ﺣﺎﻻ
ﮐﻪ آن ﻟﯿﺎﻗﺖ را ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ ﭼﺮا راه او را اداﻣﻪ ﻧﺪﻫﯿﻢ . در ﺧﺎﺗﻤﻪ آرزوی ﻋﻔﻮ و ﺑﺨﺸﺶ
را دارم . ﭼﻮن اﮔﺮ ﻣﻦ را ﻧﺒﺨﺸﯿﺪ، ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺮا ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﺨﺸﯿﺪ .
ان شاءﷲ اﯾﻦ
آرزوﯾﻢ ﺑﺮآورده ﻣﯽ ﺷﻮد، ﺗﺎ ﻣﻮرد ﺗﻘﺮب ﺣﻖ ﻗﺮار ﮔﯿﺮم