وصیتنامه شهید محمدرضا مشتاقی
بسم الله الرحمن الرحیم
«وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْیَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ».
خداوند منان را سپاسگزارم که مرا از خانواده ای مسلمان خلق کرد تا بتوانم با ریختن خونم برای این مملکت اسلامی حقانیت اسلام را در جهان به اثبات برسانم. خدا را شکر می کنم که به من لیاقت داد که در راه مقدسش گام بردارم و از این بابت افتخار می کنم.
در آغاز سخنی دارم با پدر خوبم:
پدر جان خدمتتان عرض سلام می کنم، پس از سلام شما پدر جان باید افتخار بکنید که فرزندی داشته اید که در راه اسلام و قرآن از هیچگونه زحمتی دریغ ننموده است و از شهید شدنم خوشحال باشید. چون من راه خودم را انتخاب کرده ام و آن راهی جز یاری رساندن به این مملکت مبارک اسلام نیست و به این موضوع باید افتخار بکنید.
و یک سخن دیگر خدمت مادرم:
مادر جان سلام پس از عرض سلام. مادر جان شما را خیلی دوست می دارم ولی خدایی را که مرا خلق کرده بیشتر دوست دارم. و می دانم در طول مدت زندگیم نتوانستم برای تو فرزند لایق و شایسته و خوبی باشم و تو را ناراحت و غمگین کرده ام، ولی امیدوارم که مرا ببخشی و از من راضی شوی و شیرت را حلالم کنی. عزیزم تو را به صبر و استقامت در راه خدا دعوت می کنم و از تو می خواهم که بعد از شهادت من هرگز گریه و زاری بر مزارم نکنید که ناشی از ضعف شما باشد، و دشمنان اسلام سوء استفاده نمایند، و هر موقع که به یاد من افتادید به یاد بیاورید صحرای کربلا صحنه زینب کبری (س) را در نظر خود مجسم نمایی و به یاد مصیبت آن بزرگوار که چه کشیده است، به این وسیله آرام نگیری و هیچ وقت احساس تنهایی نخواهم کرد.
در آخر وصیت نامه ام من محمدرضا مشتاقی فرزند ابراهیم مشتاقی از کلیه دوستان و آشنایان خواهش می کنم که مرا حلال نمایید. و هم چنین از پدر، مادر، خواهران و برادرانم تقاضای عفو و بخشش می نمایم و امیدوارم که مرا حلال نمایید.
«والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته»
با تقدیم احترامات: محمدرضا مشتاقی