بسم الله الرحمن الرحیم
«وَلَا تَقُولُوا لِمَنْ یُقْتَلُ فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْوَاتٌ بَلْ أَحْیَاءٌ وَلَکِنْ لَا تَشْعُرُونَ»
«درباره کسانی که در راه خدا کشته شده اند نگویید که مرده اند بلکه آنها زنده اند و شما نمی دانید».
حمد و سپاس به درگاه باریتعالی خدای یگانه و با سلام به صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) منجی بشریت و امام امت و شهدای انقلاب اسلامی و دیگر رزمندگان پیروز از سنگرهای نبرد حق و باطل.
خدا را شکرگزارم که توفیقم داد و در این نبرد سرنوشت ساز شرکت کردم صدر راهش با سایر مبارزین با کفر نبرد کرده ام و بدانید شما ای امت حزب الله و خانواده ام که راهم و روشم جز ادامه راه حسین (ع) و پیروانش نبود و با علم و آگاهی تن به این راه دادم، و تنها این راه را اعتلای اسلام دانستم و پیشرفت و آبروی آن را در این دیدم که لذا به نبرد با کفر شتافتم خدا را هر لحظه یاد داشته باشید بدانید که «عالم محضر خداست» بنابراین مواظب اعمال خویش باشید که شرمسار نزد رسول گرامی و اولیایش در روز قیامت نباشید.
به جوانان سفارش جهاد در راه خدا را دارم و پشتیبانی خالصانه از امام و رزمندگان و همچنین سایر امت و حزب الله لحظه‌ای از اوامر امام غافل نباشند و آن را به دل و جان پذیرفته و مو به مو عمل نمایند سعادت در این است و جز این هیچ.
خدمت پدر و مادرم عرض کنم که جوان خود را به راه حسین (ع) داده اند و این یک سعادت وصف ناپذیر است. لذا تقاضای عفو و بخشش دارم. امیدوارم که خدا به شما صبر عنایت کند. خدمت برادرانم نیز عرض کنم بعد از عرض سلام مرا ببخشند و امیدوارم اسلحه افتاده ام را بردارند.
همسرم خوشحال باش که من فدایی حسین (ع) و راهش می شوم مگر از جوانان کربلا عزیزتر هستم که جان خود را در آن روز گرم با حالتی تشنه سختی وصف ناپذیر فدا کردند. بنابراین امیدوارم که مرا ببخشید.

هر لحظه به یاد داشته باشید و بدانید که عالم محضر خداست.
به گزارش نوید شاهد سیستان و بلو چستان شهید معظم محمد محمودیان در پنجم خرداد ماه سال ۱۳۳۹ در شهرستان زابل دیده به جهان گشود. تحصیلاتش را تا اول متوسطه ادامه داد و سپس از سوی بسیج به مناطق جنگی اعزام شد شهید معظم در پنجم اردیبهشت ۱۳۶۶ در بانه بر اثر اصابت ترکش به درجه رفیع شهادت نائل آمد.
به مناسب سالروز شهادت ایشان متن وصیت نامه شهید منتشر می شود.
بسم االله الرحمن الرحیم
ولَا تَقُولُوا لمنْ یقْتَلُ فی سبِیلِ اللَّه أَموات بلْ أَحیاءولَکنْ لَا تَشْعرُون
درباره کسانی که درراه خدا کشته شده اند نگویید که مرده اند بلکه آنها زنده اند و شما نمیدانید». حمد و سپاس به درگاه باریتعالی خدای یگانه و با سلام به صاحب الزمان(عجل االله تعالی فرجه الشریف) منجی بشریت و امام امت و شهدای انقلاب اسلامی و دیگر رزمندگان پیروز از سنگر های نبرد حق و باطل.
خدا را شکرگزارم که توفیقم داد و در این نبرد سرنوشت ساز شرکت کردم صدر راهش با سایر مبارزین با کفر نبرد کرده ام و بدانید شما ای امت حزب االله و خانواده ام که راهم و روشم جز ادامه راه حسین(ع) و پیروانش نبود و با علم و آگاهی تن به این راه دادم، و تنها این راه را اعتلای اسلام دانستم و پیشرفت و آبروی آن را در این دیدم که لذا به نبرد با کفر شتافتم خدا را هر لحظه یاد داشته باشید بدانید که «عالم محضر خداست.
بنابراین مواظب اعمال خویش باشید که شرمسار نزد رسول گرامی و اولیایش در روز قیامت نباشید. به جوانان سفارش جهاد در راه خدا را دارم و پشتیبانی خالصانه از امام و رزمندگان و همچنین سایر امت و حزب االله لحظه ای از اوامر امام غافل نباشند و آن را به دل و جان پذیرفته و مو به مو عمل نمایند سعادت در این است و جز این هیچ.
خدمت پدر و مادرم عرض کنم که جوان خود را به راه حسین(ع) داده اند و این یک سعادت وصف ناپذیر است. لذا تقاضای عفو و بخشش دارم. امیدوارم که خدا به شما صبر عنایت کند. خدمت برادرانم نیز عرض کنم بعد از عرض سلام مرا ببخشند و امیدوارم اسلحه افتاده ام را بردارند. همسرم خوشحال باش که من فدایی حسین(ع) و راهش میشوم.
مگر از جوانان کربلای عزیزتر هستم که جان خود را در آن روز گرم با حالتی تشنه و سختی وصف ناپذیر فدا کردند. بنابراین امیدوارم که مرا ببخشید.