وصایا و اسناد
شهید “منوچهر امیرلو” در وصیت نامه اش در مورد تبیین اوضاع ایران چنین نوشته است: در ایران 4 سال است که انقلاب اسلامی شده، می بینیم که خیلی از این برنامه های فسادی کم است یا لااقل در سطح جامعه آشکار نیست. این خود دستاوردی بزرگ است. اگر بعضی از مسائل هم هنوز در جامعه ما وجود دارد به خاطر جنگ است.
نویسنده :
مهدی
به گزارش
نوید شاهد تهران بزرگ
؛
شهید منوچهر امیرلو
، دوازدهم فروردین 1340 ، در
شهرستان تهران چشم به جهان گشود. پدرش لطف الله و مادرش مشکناز نام داشت. تا
سوم متوسطه در رشته انسانی درس خواند. سال 1359 ازدواج کرد و صاحب یک پسر و یک
دختر شد. به عنوان پاسدار در جبهه حضور یافت. بیست و هشتم آبان 1362 ، با سمت
فرمانده گروهان در پنجوین عراق بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید. مزار او در
بهشت زهرای زادگاهش واقع است.
ادامه متن وصیت نامه؛
در ادامه می‌خواستم چند یادآوری دیگر بکنم. البته من کسی
نیستم که به شما ملت حزب الله چیزی را یادآوری کنم، چون امام عزیز هست و برای من
برای این گونه مسائل واقعا شرم دارم. برای خودم من ارزشی ندارم که چیزی بگویم ولی
چون تکلیف دارم چنین می کنم؛
اولین یادآوری این است که از این انقلاب خوب نگهداری کنید.
دوم: ای دانش‌آموزان، ای نوآموزان و ای دانشگاهیان، شما چه
باشید. کشور ما، انقلاب ما به شما احتیاج دارد، به علم شما. چون علم شما تنها علم
خالی نیست ؛بلکه همراه با یک ایدئولوژی جدید و بزرگ است. بکوشید تا به حد اعلی
برسیم و جای خود را خالی نکنید. در سنگر مدارس و دانشگاه. همینطور دیگر اجانب دشمن
اسلام هستند در زمان فعلی شما می بینید دشمنان اسلام دست به دست هم داده اند که
اسلام را نابود کنند. اگر اسلام نباشد باید که ما هم نباشیم؛ زیرا که کسانی که دین
ندارند و همینطور بعضی ها می بینی چیزی به جز اسلام را به عنوان مکتب به عنوان
چیزهای دیگر قبول دارند. ولی می بینیم در بین آن ها هیچ نوع مرزی وجود ندارد؛ به
طوری که آن ها دیگر انسان نیستند.
برای مثال آمریکا که یک کشور ضددین است دیده می شود چقدر
فساد، چقدر بی بند و باری و خیلی چیزهای دیگر وجود دارد. همین‌طور در کشورهایی که از
آنها همین دیده می شود که در آنجا فساد هست؛ ولی در ایران که مدت 4 سال است که
انقلاب اسلامی شده، می بینیم که خیلی از این نوع برنامه ها کم است یا لااقل در سطح
جامعه ما به طور آشکار نیست. این خود دستاوردی بزرگ است. اگر بعضی از مسائل هم
هنوز در جامعه ما وجود دارد، آن هم به خاطر جنگ است که انشاءالله به زودی این جنگ
به نفع اسلام تمام می شود. خدمت آن ها هم می رسند. پس می بینید که من در مقابل
چیزهایی که بر اثر این جنگ و بر اثر این انقلاب به دست آمده بی‌ارزش و ناچیز هستم.
خوب همسر گرامی گفتنی ها خیلی است ولی وقت کم است و اینکه
نه قلم جوهر دارد نه کاغذ دارم که همه را برایت بگویم؛ ولی این را بگویم دختر و
پسرم را خوب تربیت کن، اسلامی بار بیاور، پیرو خط امام باشند. در ضمن امام، اسلام
و انقلاب اسلامی بعد از ما در میان شماها می مانند؛ از آن ها نگهداری کنید. اگر
حتی به قیمت جانتان تمام می شود. ببینید چه چیزی در میان شما می ماند. این دو چیز
با خون بهای صدها هزار شهید، معلول و اسیر بدست آمده است. آن را حفظ کنید که اگر
سستی کنید خدا نکرده چیزی ندارید بدهید و روسیاه هستید.دفاع از اسلام به همه کس
واجب است، ترک واجب حرام می باشد و گناه به حساب می‌آید.
در خاتمه از همسر گرامی می خواهم اگر شد در روز تشییع جنازه
ام لباس سیاه به تن پسرم کنید. در ضمن کتاب های من مال پسر و دخترم است؛ از آن ها
نگهداری کنید. مقدار قرآن که در خانه است مال هیئت است. همسر گرامی مرا حلال کن و
مواظب پسر و دخترم باش. تو هم پدری هم مادر برای فرزندان من. این را هم بگویم قسم
یاد می کنم که اگر شهادت نصیبم شد، بدون تو به بهشت نمی روم و منتظر تو می شوم.
عوض من از همه طلب حلالیت کنید. خدانگهدار همگی؛ دوستدار
همه شما، منوچهر امیرلو.
بخش اول
منبع: مرکز اسناد بنیاد شهید و امور ایثارگران تهران بزرگ

آلبوم تصاویر
شهید “منوچهر امیرلو” در وصیت نامه اش، خطاب به همسرش چنین می نویسد: همسر گرامی مرا حلال کن و مواظب پسر و دخترم باش. تو هم پدری هم مادر برای فرزندان من. این را هم بگویم قسم یاد می کنم که اگر شهادت نصیبم شد، بدون تو به بهشت نمی روم و منتظر تو می شوم.
نویسنده :
مهدی
به گزارش
نوید شاهد تهران بزرگ
؛
شهید منوچهر امیرلو
، دوازدهم فروردین 1340 ، در
شهرستان تهران چشم به جهان گشود. پدرش لطف الله و مادرش مشکناز نام داشت. تا
سوم متوسطه در رشته انسانی درس خواند. سال 1359 ازدواج کرد و صاحب یک پسر و یک
دختر شد. به عنوان پاسدار در جبهه حضور یافت. بیست و هشتم آبان 1362 ، با سمت
فرمانده گروهان در پنجوین عراق بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید. مزار او در
بهشت زهرای زادگاهش واقع است.
نسخه تایپی وصیت نامه
1
و
2
منبع: مرکز اسناد بنیاد شهید و امور ایثارگران تهران بزرگ

سخنان و وصیت هایم را با “بسم الله الرحمن الرحیم”
آغاز می کنم.
از یک شخص و یک نفر کمک می خواهم، آن هم خداست. بس ایاک
نعبد و ایاک نستعین و تنها از او یک چیزی می‌خواهم اهدنا الصراط المستقیم صراط
الذین انعمت علیهم غیرالمغضوب علیهم و لا الضالین همین و بس.
این وصیت نامه را در تاریخ چهارم مهر 1362 شروع به نوشتن
کردم. هر کجا زمانی به دست آمد ادامه اش دادم. از قرآن در کارهایتان یاری بجویید. زیرا
که خداوند در قرآن به مردم گفته است که این کتاب بی هیچ شک راهنمای پرهیزکارانست؛
از این رو من برای نوشتن وصیت نامه خود چیزی را بهتر از این آیات که انسان را به
حق زنده می کنند، نیافتم. در ادامه به همه سفارش می کنم که قرآن برای زنده هاست نه
برای مرده ها؛ قرآن بخوانید و به دستورات آن عمل کنید، زیرا حقیقتا تنها راه نجات و
راهنمای شما بعد از خدا و رسول و در غیاب آن هاست. این قرآن است که ما را از
تاریکی به روشنایی ها برد.
ای همسر، ای پسر و ای دختر عزیزم، این انقلاب ادامه نهضت های
انبیاء است. این سعادت و یکی از عنایت های خدای بزرگ بود که در این موقع از زمان
چنین کشوری را انتخاب کرد تا ادامه دهنده راه انبیا باشند. باز این را هم برای یادآوری
بگوییم که این شهدا که می روند دو چیزی در میان شما به یادگار می‌گذارند؛ یکی از
آن دو انقلاب اسلامی و دومی امام عزیز است در نگهداری آن کوشا باشید تا به این
انقلاب اسلامی صدمه نخورد. زمانی که این وصیت‌نامه را می خوانید یک عده هستند که بگویید:
این حرف ها همه اش نوشته است، چرا که چیز دیگری نداشته است. این را بگویم که من
چیزی ندارم وصیت کنم و درباره آن بنویسم، فقط بعد از پیروزی انقلاب یک چیز به ما
رسید این هم انقلاب اسلامی بود و چه چیز خوبی هم بود که ما را از گمراهی نجات داد.
برای همین هم بود که ما به جبهه آمدیم تا از اسلام و انقلاب دفاع کنیم، برای همین
بود که ما راه شهادت را انتخاب کردیم؛ البته اگر خدا قبول کند.
بخش دوم
منبع: مرکز اسناد بنیاد شهید و امور ایثارگران تهران بزرگ